उज्यालो हस्ताक्षर मुस्कुराउँछ

माटोको मौन छाती चिरेर फेरि एउटा नयाँ बिहानी उम्रिन्छ चारै दिशामा फैलाउँदै सुनौलो रेशमी पछ्यौरी र, रातले बुनेका दुःस्वप्नका काला जालीहरू घामको एउटै नजरले बिस्तारै खरानी बनाइदिन्छ। शून्यतामा सुसाइरहेको बतासले अचानक चेतनाको लय समाउँछ र वर्षौँदेखि निदाएका ढुङ्गाभित्र आकाङ्क्षाको सानो मुटु फेरि धड्किन थाल्छ दिशाहीन समयको चौबाटोमा उदास उभिएका हरिया रुखहरू नयाँ मुनाका शिताम्यै औँलाले आकाशतिर लेख्न थाल्छन् अझै बाँकी छ उज्यालो। हिलोमा निसास्सिएका कमलका बन्द कोपिलाहरू रविको एक स्पर्श पाउनासाथ आफ्ना मौन पत्रहरू खोल्छन् र पानीमै मुस्कान लेख्छन् क्षितिजमा फेरिएको केवल यो रङको सामान्य खेल होइन यो त अन्धकारको निधारमा कोरिएको चेतनाको उज्यालो हस्ताक्षर हो। काँडाले बाटो छेके पनि माटोले जीवन जन्माउन छाड्दैन ढुङ्गाले नदी रोक्न खोजे पनि पानीले आफ्नो गीत समुद्रसम्म पुर्‍याउन छाड्दैन झरेका पातहरूको मौन समाधिबाटै हरियो भविष्यको बीउ अङ्कुराउँछ र निराशाका चिहानमाथि आशाको पहिलो घाम फूलझैँ फक्रिन्छ। छातीभित्रको अँध्यारो पखाल्दै आँखामा अनिदो सपना बिउँझिन्छ हरेक मुटुमा एउटा अदृश्य दीप बल्छ र फेरि माटोको गहिराइदेखि मानिसको चेतनासम्म क्षितिजदेखि अनन्त आकाशसम्म सृष्टिको हरेक धड्कनमा एउटा नयाँ बिहानी उम्रिन्छ र उज्यालो हस्ताक्षर मुस्कुराउँछ ।