शब्द र स्वार्थ

प्रशंसाका ती मीठा शब्दहरू कानमा मधुरो संगीतझैँ बज्छन् तर आत्माको कुनामा कतै चिसो सन्नाटा पनि जन्माइदिन्छन्। “तिमी निकै राम्रो छौ” भन्ने ओठहरूको न्यानोपनमा कहिलेकाहीँ नदेखिने हिसाब–किताब लुकेको हुन्छ। नजरहरू मुस्काउँछन् तर गहिराइमा हेर्दा ती मुस्कानहरू पनि आफ्नै आवश्यकता तौलिरहेका हुन्छन्। हरेक तालीको आवाज मनको खुशी होइन कतिपय त आफ्नै बाटो सज्याउने युक्ति हुन्छ। शब्दहरू यति सुन्दर गरी बुन्न सकिन्छ कि सत्य आफैँ लाजले लुक्छ र स्वार्थ प्रशंसाको आवरण ओढेर निर्दोष देखिन खोज्छ। मनको नियत त आँखाले देखिँदैन तर महसुस हुन्छ जब शब्द र व्यवहारबीच एउटा दूरी टाढिँदै जान्छ। अब म हरेक प्रशंसामा अर्थ खोज्न थाल्छु किनकि सिकेको छु सबै मिठास साँचो हुँदैन। कतिपय शब्दहरू केवल नजिकिनको बहाना हुन्छन् र त्यसको भित्री तहमा मात्र स्वार्थको चुपचाप शासन चलिरहेको हुन्छ…